شور
و سرریزی، میلی سیال و پَُرتپش به تغییرْ دانشجوها، روشنفكرها، هنرمندها و
کتابخوانهای ما را فراگرفته است و به تبع ِ آن بخشی از جمعیت شهرنشین و
برآمده
از فرهنگ مدنیمان را. این شور، همه تن، در مجرای انتخابات میریزد و هر
چهار سال
یک بار بر سر همین وعدهگاه دیگربار و دیگربار رخ مینماید...
ما اغلب فلسفه را همچون کردوکاری یکسره دانشگاهی در نظر میآوریم، گریزی به
مفاهیم انتزاعی و مباحثههای غامض. اما سنتی فلسفی هم هست که چنین مرزبندیای را
نمیپذیرد. ژیل دلوز (١٩٩٥ - ١٩٢٥) خود را بخشی از همین سنت فلسفی میدید که در
زندگی اخلال ایجاد میکند و آن را به چالش میگیرد بهنحوی که مفاهیم و ایدههای
جدید از برای کنش و کاربست به امکانهای جدید منجر شود. یکی از چهرههای اصلی در
این سنت که میتوانیم "فلسفهی عملی" بنامیماش کارل مارکس بود که...
نویسنده: تام انگلهارت (Tom Engelhardt)
شوخیهای امپراتوری: در اکتبر سال ٢٠٠٨ رافائل کورئا رئیسجمهور
وقت اکوادور از تمدید قرارداد اجارهی دولت آمریکا در پایگاه هوایی مانتا سر باز
زد. این پایگاه یکی از حداقل ٧٦١ پایگاه برونمرزی ِ خرد و کلانیست که دولت
آمریکا در سرتاسر جهان در آن استقرار یافته است. طبق گزارش، کورئا گفته است:
"ما فقط تحت یک شرط حاضریم اجارهنامه را تمدید کنیم، آنهم اینکه دولت
آمریکا به ما اجازه دهد در میامی یک پایگاه مستقر سازیم – پایگاهی متعلق به
اکوادور. اگر پذیرا شدن سربازان بیگانه درون خاک یک کشور مشکلساز نیست، مطمئنا ً
آمریکاییها اجازه خواهند داد ما هم پایگاهی در خاک ایالات متحده داشته باشیم."
نویسنده: تام انگلهارت (Tom Engelhardt)
مقالهای که برگردان فارسیاش در ادامهی این مطلب میآید در چند قسمت منتشر
خواهد شد. در این مقاله، تام انگلهارت که مؤلف چندین اثر تحلیلی مهم دربارهی
فرهنگ و گفتمان سلطهجویانهی آمریکا نیز هست، با روشی نزدیک به گفتمانکاوی (discourse
analysis) واژهها و
عبارات مصطلح در بین مقامات نظامی و رسمی آمریکا را دربارهی جنگهای ضدتروریستیشان
– به ویژه مانورهای هوایی تازه در مرزهای پاکستان و افغانستان – را بازبینی
انتقادی میکند. نتیجهی این تحلیلها در وهلهی اول نشان میدهد که چهطور مسئلهی
جنگ برای نظامیان آمریکایی مثل (درست مثل) یک بازی ویدئویی از پای تلویزیون و با
کنترل از راه دور دنبال میشود. همانطور که ژیژک اشاره میکند: نوعی "جنگ
بدون جنگ." و این جنگ چنان از مدلول خود تهی شده و...
مصاحبهگر: اورلیش راولف
این مصاحبه درابتدا در
تاریخ ٤ مارس ٢٠٠٤ در رم توسط اورلیش راولف1 (Urlich Raulff) از جورجیو آگامبن(Giorgio
Agamben) گرفته شد و در ۶ آوریل ٢٠٠٨ در نشریهی آلمانی (Süddetsche Zeitung) منتشر شد.
مورگان گوودوین (Morgan Goodwin) متن مصاحبه را به انگلیسی برگردانده است...
آنچه در پی میآید ترجمهی بخشی از
کتاب پیتر آزبورن (Peter
Osborne) است تحت عنوان «فلسفه
در نظریهی فرهنگی». این کتاب از لحاظِ مفهومی کتابیست بهغایت
دشوار، و به مفهومهای فلسفی و نظری موجود در نظریهی فرهنگی و بهویژه مدرنیسم میپردازد.
باز در گیرودار انتخاباتایم، ربع قرن است که در گیرودار انتخاباتایم، نیاز دائمی و میل ما برای تغییر که ارضایاش به تعویقاتفاده است، درست مثل شیوههایی که شبکههای ایرانی در آمریکا با تأسی به آنها ارضای میل مخاطبانشان را به تعویق میاندازند. آنچه ارضای میل ایرانی مقیم آمریکا را مسیر میسازد نوعی تمامیت ایرانی، شکلی از ایرانیت است که بناست در آیندهای مبهم به ثمر رسد و به بار نشیند...
نویسنده: آرتور شوپنهاور
1.
پوچی وجود در هیئت تامّی که وجود به خود میگیرد آشکار میشود: در لایتناهی زمان و مکان که با تناهی آدمی در این هر دو امر مقابل مینشیند؛ در هماکنون گذرنده، چنانچون یگانه هیئتی که در آن فعلیت وجود دارد؛ در علیتناپذیری و نسبیتِ چیزها؛ در شدنی پیدرپی بیآنکه بودنی؛ در میل پیدرپی بیارضاء؛ در استیصال و تکاپوی پیدرپیای که زندگی بدان بسته است؛ زمان و رو در زوال داشتن تمامی چیزهایی که در زمان وجود دارند و زمان خودْ پدیدشان میآورد راستْ همان هیئتیست که ارادهی معطوف به زیستن، که در مقام شیئی فینفسه بیزوال است، تحتِ آن پوچی تکاپوی خویش را بر خود آشکاره میسازد. زمان آن چیزیست که از رهگذرش هر آن چه هست در دستان ما به نیستی آمده همهْ ارزشهای راستیناش را از کف مینهد.
فلسفه فیلم به نحوی فزاینده به یکی از زیرشاخههای اصلی فلسفه هنر معاصر تبدیل میشود.
هرچند در میان دانشگاهیان، فلاسفه نخستین کسانی بودند که در دهههای نخستین قرن بیستم به اشکال نوین هنری پرداختند، این زمینه تا پیش از فرارسیدن دهه 80 میلادی که نوعی رنسانس در آن به وقوع پیوست در عین بسط یافتن و تکامل پیدا کردن رشد چندان قابل ملاحظه ای را به همراه نداشت.