در میان دومین نسل از اساتید فلسفه دانشگاه تهران که پس از بزرگانی چون یحیی مهدوی، منوچهر بزرگمهر و سید حسین نصر زیربنای فلسفه را به نحوی آکادمیک در ایران بنا نهادند، یعنی چهره هایی چون کریم مجتهدی، غلامحسین ابراهیمی دینانی، رضا داوری اردکانی، فتح الله مجتبایی و نصر الله پورجوادی، نام محسن جهانگیری در میان محافل فلسفی کم تر آشناست و این غربت را تنها می توان با انزوای فیلسوف محبوبش باروخ اسپینوزا مقایسه کرد که هیچ گاه سودای نام نداشت و دل بسته بود به اخلاق و فلسفه و چه بسا اخلاق به مثابه بنیاد فلسفه...

دانشجويان فلسفه دانشگاه تهران بالاتفاق استاد جهانگيري را نمونه اخلاق آکادميک مي‌دانند که گاهي نيز در رعايت اصول اخلاقي مرزهاي شناخته شده را فراتر مي‌گذارد و شايد با دقتي فلسفي بتوان گفت که اخلاق به معناي اسپينوزايي کلمه در ايشان تحقق يافته است

نگاهي به آثار دکتر محسن جهانگيری

لینک مستقیم به مطلب