زندگی در یک فضای فرهنگی غالبا چنان فرد را در قالب خاص خود تعریف می کند و چنان هویت فکری و چارچوب‌های کلی اندیشه او را تعیین می‌کند که فرد به ندرت می‌تواند نگاهی مستقل به این فضا داشته باشد و  حتی زمانی که رابطه خود را به شکلی واگرا و در صورتی پرتنش با این چارچوب تعریف می‌کند، باز هم در غالب امکانات موجود در این فضاست که آن را مورد نقد و انتقاد قرار می‌دهد. در این میان آن‌چه که می‌تواند پرتوی تازه‌ای بر هر تامل فکری در باب یک فضای فرهنگی بیافکند، فاصله‌گیری مقطعی با این فضا و تعریف دوباره آن در افق و متنی تازه است...

لینک مستقیم به مطلب